W tamtym trudnym czasie wydawało mi się to nie do udźwignięcia.

Następnego dnia rozmawiałam o tym z Alicją, wydawczynią Natuli i moją przyjaciółką. W pewnym momencie zapytała:

– A czy myślałaś kiedyś o porodzie domowym? To pytanie dało mi nową perspektywę.

Zaczęłam szukać położnej i trafiłam na Dorotę Fryc – położną z ponad trzydziestoletnim doświadczeniem, doktoratem, a co ważniejsze – z ogromną wiedzą i spokojem. Spotkałyśmy się i od razu poczułam, że to „ta osoba”. Dająca wiedzę, poczucie bezpieczeństwa, a także zrozumienie, zaufanie i ciepło – wszystko to, czego potrzeba w tak intymnym momencie życia, jakim jest poród.

Poprosiłam Dorotę o przygotowanie umowy porodowej. W tym samym czasie zadzwoniła do mnie Alicja:

– I jak, znalazłaś już położną?
– Tak, Dorotę Fryc – odpowiedziałam.
– Ola! To niesamowite! Przecież ja właśnie z nią rozmawiałam o… napisaniu dla nas książki o ciąży!

Pojechaliśmy z mężem do Doroty i podpisaliśmy dwie umowy – na poród i na książkę. A to wcale nie koniec tej historii…

Podczas podpisywania umowy Dorota zapytała o moje samopoczucie. Przyznałam szczerze, że czuję się średnio. Mieliśmy już prawie podpisaną umowę na dom, ale właściciel w ostatniej chwili się wycofał. Dorota na to:

– A wiecie co? Właściciel drugiej połowy mojego bliźniaka właśnie go sprzedaje. Może chcecie zobaczyć?

I tak właśnie oprócz redaktorki i pacjentki zostałam również sąsiadką Doroty. Moje porody były piękne i bez komplikacji. Zaś książka „Ważne! Ciąża” rodziła się w Natuli przez pięć lat, wraz ze mną jako mamą w kolejnej ciąży.

Ma dwie matki (drugą autorką jest Katarzyna Oleś, którą znacie z „Porodu naturalnego” i „Pępka”) i wiele akuszerek. Mogę Wam powiedzieć, że choć „poród” tej książki był długi, to warto było podjąć ten wysiłek. Chciałabym, żeby wszystkie ciężarne mogły ją przeczytać. Znajdą bowiem w autorkach życzliwe i mądre towarzyszki, wspierające narodziny swoich dzieci i siebie, jako matki. Tak jak ja znalazłam.

Ola, redaktorka Natuli

„Ważne! Ciąża”.

To merytoryczny poradnik, który napisałam wraz z Katarzyną Oleś dla rodzin spodziewających się dziecka. Książka przeprowadzi kobietę, mężczyznę, rodzinę przez cały okres ciąży w głęboko ludzki i holistyczny sposób.

Nie bałyśmy się żadnego tematu. Chciałyśmy, byś znalazła w niej odpowiedzi na najbardziej intymne pytania. Poruszyłyśmy tematy dotyczące zmian ciążowych – z poziomu ciała i psychiki, ale też omawiamy odżywianie, aktywność fizyczną i seks.

Książka jest dostępna już w sprzedaży. Więcej o niej możesz przeczytać tutaj.

fot. Anna Krawczyńska

Artykuł W końcu ukazała się moja książka „Ważne! Ciąża” pochodzi ze strony Dorota Fryc | Spotkania Położnicze.

Cóż ostatnie dyskusje, dotyczące miejsca NATURY w praktyce położniczej sprowokowały we mnie wiele myśli i refleksji. Poczułam się też wywołana do odpowiedzi. Na kanwie tego wszystkiego powstało to nagranie „Jaka jest natura NATURY”? Porozmawiamy o tym:

• O co nam chodzi i do czego się odwołujemy gdy mówimy o „naturze”?
• Co tak naprawdę o niej wiemy i czym nazywamy naturę?
• Co jest naszym punktem odniesienie, gdy myślimy o naturze? Czy jest ona dla nas czymś osobowym, pojęciem, czy jest procesem?
• Czym jest natura, gdy mówimy o niej w kontekście porodów, położnictwa, kobiety, noworodka, porodu domowego?

Dziś doświadczamy ogromnej polaryzacji, która zaczyna dzielić środowisko na szpitalnie i nieszpitalne. W filmie przedstawiam mój ogląd dotyczący tych wszystkich aspektów. Są to moje refleksje, nie musisz się z nimi zgadzać. Jak obejrzysz i wysłuchasz, a będziesz mieć ochotę na rozmowę, to zapraszam do kontaktu.

Niestety nie wyszło udostępnienie ekranu, co zobaczyłam już po zakończeniu nagrania. Dlatego dla chętnych udostępniam prezentację w PDF, która poprowadzi Cię w oglądaniu i słuchaniu. Pytania, które zadaję, zadawałam przez wiele lat sobie. Odpowiedzi nie są ostateczne, bo przecież my się zmieniamy i wszystko wokół. Weź z tego co Ci potrzeba, a resztę zapomnij.

Artykuł Video: Jaka jest natura NATURY? pochodzi ze strony Dorota Fryc | Spotkania Położnicze.

Prawidłowy mechanizm rodzenia się główki dziecka jest uwarunkowany min. ciałem kobiety czyli jej:

• miednicą kostną,
• układem mięśni dna miednicy,
• mięśniami lędźwiowymi,
• więzadłami i ich stanem,
• stanem powięzi,
• kręgosłupem,
• przeponą i wielu innymi strukturami anatomicznymi oraz procesami biochemicznymi
• jak również możliwościami adaptacyjnymi główki płodu, które wcale nie są małe.

Cały poród odbywa się we wnętrzu ciała matki. Czasami jest nam trudno sobie wyobrazić co tam się dzieje, a dzieje się bardzo dużo. Matka i dziecko wykonują ogromną, wspólną pracę, którą wieńczy ich pierwsze spotkanie oko w oko. Główka w kanale rodnym dokonuje czterech zwrotów:

• przygięcia, które zachodzi w próżni ( I zwrot),
• rotacji, która zaczyna się na granicy próżni i cieśni, w czasie, której główka dziecka rotuje szwem strzałkowym z wymiaru poprzecznego, poprzez jeden z wymiarów skośnych do wymiaru prostego; przy czym ciemiączko małe, które jest w kształcie trójkąta, kieruje się pod spojenie łonowe (II zwrot),
• odgięcia gdy wyłania się na zewnątrz (III zwrot);
• zwrotu zewnętrznego – obrót twarzyczką do jednego z ud matki, który podyktowany jest rotacją barków, które rotują – naśladując główkę swoim wymiarem międzybarkowym z wymiaru poprzecznego, poprzez skośny, aby osiągnąć w dnie miednicy wymiar prosty.

Pomocne w wykonaniu pracy porodowej tego wyjątkowego tandemu jaki jest mama i dziecko, są pozycje wertykalne (TU możesz kupić kurs online, a TU stacjonarny), ruch i przyjmowanie przez matkę pozycji, które wybiera zgodnie z odczuciami płynącymi z jej ciała. Oczywiście my jako położne możemy podpowiadać różne rozwiązania kobiecie, ale decyzję finalną należy pozostawić jej. Jeżeli poród jest prawidłowy i nie występuje żadne ryzyko, to nawet przy makrosomicznych płodach poród ma duże możliwości odbyć się w sposób naturalny bez negatywnych
konsekwencji dla matki i dziecka, a szczególnie bez wystąpienia dystorcji porodowej (TU możesz kupić kurs online na temat dystocji barkowej).

Jeśli oczekujemy postępu porodu w postaci:

• zstępowania główki dziecka w drogach rodnych,
• dobrego stanu matki i dziecka w trakcie porodu i po nim,
• rozwierania się szyjki macicy,
• dobrego przygotowania mięśni dna miednicy i zachowania tkanek krocza w ciągłości to pozwólmy matce poruszać się i wybierać inne pozycje niż leżąca.

Pamietajmy, że to kobieta rodzi i ona czuje, w której pozycji będzie jej najłatwiej radzić sobie z oddychaniem, bólem i emocjami. Najczęściej też będą to pozycje, pomagające dziecku w dostosowaniu się do kanału rodnego matki. Prowadząc w ten sposób poród, będziemy
czasami zaskoczeni jak może być on łatwy dla rodzącej i malucha, a dla nas jak bardzo satysfakcjonujący.

Czy pozycje wertykalne są panaceum na każdą trudność porodową? Nie, ale są niezmiernie pomocne. Pozwalają też matce i położnej powiedzieć sobie: „Zrobiłam wszystko co było możliwe, a teraz musi wkroczyć zaawansowana medycyna.” To daje poczucie wykorzystania
wszystkich naturalnych możliwości, sprawczości i braku smutku związanego z utratą wizji porodu.

#mechanizmporodugłówkipłodu #poródnaturalny #poróddrogaminatury
#adaptacjagłówkipłodu #pozycjewertykalne #poródaktywny #ruchwporodzie

Artykuł Video: Mechanizm rodzenia się główki – info w pigułce pochodzi ze strony Dorota Fryc | Spotkania Położnicze.

• Autorzy: Malwina Okrzesik, Janusz Okrzesik
• Wydawnictwo: Fides

Malwina jest psychologiem, od wielu lat zajmuje się przygotowaniem kobiet i par do porodu w Szkole Rodzenia. Jest Międzynarodowym Dyplomowanym Konsultantem IBCLC, oraz od niedawna koordynatorem krajowym IBLCE. Jest mamą trzech synów: Franka (13 lat), Władka (10 lat) i Wojtka (1 rok). Z urodzenia jest warszawianką, mieszka i pracuje w Bielsku-Białej.

Janusz z wykształcenia jest dziennikarzem i politologiem. akademickim wykładowcą, prywatnie – miłośnikiem kobiecych piersi. Jest tatą Franka, Władka i Wojtka.

Poradnik napisany ze świetnym wyczuciem tematu. Przekazuje wiele praktycznych rad w sposób przystępny i w zgodzie z aktualną wiedza na temat karmienia piersią. Tłumaczy fizjologiczne zjawiska, uczy jak karmić  malucha, jak ocenić, czy jest najedzony i jak poradzić sobie w razie kłopotów. Dużo uwagi poświęca przeżyciom i potrzebom młodych mam na każdym etapie ich mlecznej drogi, wzmacnia ich poczucie własnej wartości i kompetencji. Pomaga zrozumieć dziecko i jego potrzeby. Do niczego nie zmusza, lecz wspiera matki w ich wyborze.

Nic dziwnego, że taki właśnie jest ten poradnik. Autorka jest psychologiem i konsultantem laktacyjnym z wieloletnim doświadczeniem, a Autor tatą trzech wykarmionych piersią synów.

I co bardzo cenne – poradnik zwiera dużą dawkę humoru, który bardzo przydaje się rodzicom w czasem cudownym, czasem upiornym zamieszaniu, które stwarza przyjście na świat Małego Człowieka.

Artykuł Książka – „Piersią spoko” pochodzi ze strony Dorota Fryc | Spotkania Położnicze.

Zapraszam na recenzję książki „Przewodnik po porodzie”

• Autor: Ina May Gaskin
• Wydawnictwo: Vermilion

Ina May Gaskin jest jedną z głównych działaczek wśród położnych na całym świecie. W 1971 roku ufundowała ośrodek pod nazwą „Farm Midwifery Center”, który w 2003 roku przekroczył znacznie liczbę 2500 przyjętych porodów (z czego 1200 przyjęła sama Ina). Wykłada na całym świecie, na konferencjach dla położnych i na uniwersytetach, zarówno dla studentów, jak i dla wykwalifikowanej kadry położniczej. Przez sześć lat (1996 – 2002) byłą przewodniczącą Midwives’ Alliance of North America (Sojusz Położnych Ameryki Północnej), a w roku 1997 otrzymała dwie prestiżowe nagrody: ASPO/Lamaze Irwin Chabon Award i Tennessee Perinatal Association Recognition Award. W 2003 roku Uniwersytet w Yale odznaczył ją honorowym tytułem Visiting Fellow of Morse College.

Więcej i bardziej szczegółowych informacji mogą Państwo szukać na stronie samej autorki: www.inamay.com. Strona jest anglojęzyczna, w razie problemów z tłumaczeniem proszę o kontakt przez formularz na stronie lub email.

Artykuł Książka – „Przewodnik po porodzie” pochodzi ze strony Dorota Fryc | Spotkania Położnicze.

• Autor: Ina May Gaskin
• Wydawnictwo: Virgo

Książka została napisana na podstawie obserwacji ponad dwóch tysięcy porodów domowych. To dzieło życia Iny May Gaskin, prezentujące wiedzę i wieloletnie doświadczenia, niedostępne w toku typowych studiów medycznych. Jest źródłem bezcennych, praktycznych wskazówek dla kobiet oczekujących dziecka, jak również dla położnych i lekarzy.

Ten bogato ilustrowany zdjęciami przewodnik pomaga odnaleźć kobiecie jej pierwotną siłę i uczynić okres ciąży i porodu głębokim, transformującym przeżyciem. Pokazuje nie tylko sposób, w jaki kobieta może aktywnie uczestniczyć w porodzie – czyniąc go tym samym łatwiejszym i bardziej bezpiecznym, lecz również sposób, w jaki przyszli rodzice mogą doświadczyć duchowej natury procesu narodzin.

Ogromną inspiracją są zamieszczone w książce liczne opowieści o narodzinach – osobiste relacje osób, które opowiadają o swoich doświadczeniach, zarówno kobiet, jak i towarzyszących im mężczyzn. Autorka podkreśla, że to właśnie przygotowanie przyszłej matki, świadome oczekiwanie oraz aktywny udział jej samej i wsparcie ze strony najbliższych tworzą środowisko, do którego przybywa nowy człowiek.

Ina May Gaskin – jedna z największych ekspertek w dziedzinie położnictwa na świecie. Posiada wyjątkową wiedzę i doświadczenie w przyjmowaniu porodów naturalnych. W swojej karierze odebrała ponad 2000 porodów domowych. Podczas ponad 40 lat jej działalności nie zmarła ani jedna rodząca. Gdy skończyła 69 lat, jej nazwisko stało się znakiem jakości położnictwa domowego. Jest jedyną położną w historii, której imieniem nazwano technikę położniczą (tzw. „manewr Gaskin”). Założyła Farm Midwifery Center w Tennessee. 29 września 2011 r. została nagrodzona Right Livelihood Award, zwaną „alternatywną Nagrodą Nobla”.

Artykuł Książka – „Duchowe Położnictwo” pochodzi ze strony Dorota Fryc | Spotkania Położnicze.

Zapraszam na recenzję książki „Urodzić razem i naturalnie”.

• Autor: Irena Chołuj
• Wydawnictwo: Fundacja Źródła Życia

Wiadomości na ten temat nie brakuje, wystarczy tylko chwilę poszukać. Problem zaś w tym, że jakość i wiarygodność większości z nich jest wątpliwa, a wiele informacji się po prostu wyklucza. I zamiast osiągnąć spokój i jasny obraz sytuacji, ciężarna popada w chaos i często przestaje słuchać swojego organizmu, który jest najwłaściwszym „przewodnikiem”. Nie brak przecież w gabinetach ginekologicznych różnego rodzaju broszurek, które, choć bywają rzetelnie opracowane, nie wychodzą poza stereotypowy obraz ciąży i opieki nad noworodkiem, a ich rolą nadrzędną jest reklama produktów danej marki, jaka wydanie tejże książeczki sfinansowała. Jest też kilka tytułów czasopism poświęconych ciąży i okresu następującego po niej, jednak i im można postawić ten sam zarzut. A już, nie daj Boże, wejść na jakieś forum internetowe! Dopiero można pożałować, że chciało się mieć dziecko! Tyle tam strasznych wizji i opisów się przewija. Dlatego uważam, że jedna, dwie dobrze napisane książki w zupełności wystarczą.Jest też rozdział skierowany do ojców, w którym znajdą podpowiedź, w jaki sposób mogą pomóc żonie/partnerce podczas porodu.

Jedną z nich jest „Urodzić razem i naturalnie. Informator i poradnik porodowy dla rodziców i położnych” Ireny Chołuj. Autorka jest położną, która w ciągu 45 lat praktyki przyjęła kilkanaście tysięcy porodów, z tego 500 domowych. Jest orędowniczką Fundacji „Rodzić po Ludzku” i gorącym zwolennikiem porodów bez interwencji medycznej. Ponieważ książka skierowana jest nie tylko do przyszłych rodziców, ale także do położnych, operuje medycznym językiem, jednakże w bardzo przystępny sposób. Pierwsze rozdziały poświęcone są opisom fizjologii ciąży i porodu, co pozwala rozwiać wszelkie wątpliwości i daje pełny obraz stanu błogosławionego. Autorka szczegółowo opisuje, jak pozycja ciała matki wpływa na przebieg porodu, dlaczego pozycja leżąca jest najgorszą z możliwych i dlaczego najodpowiedniejsze są pozycje wertykalne. Odmitologizowuje rodzenie w wodzie, wyjaśniając m.in. dlaczego niemożliwe jest uduszenie się dziecka przy takim porodzie i jak powinien on przebiegać. Przekonuje, że bardzo ważna jest obecność męża/partnera w tym trudnym momencie. Ale przede wszystkim wskazuje nieprawidłowości w przebiegu porodu w szpitalu, jakie w Polsce mają miejsce od lat. Chodzi tutaj przede wszystkim o stosowanie leków bez wyraźnej przyczyny (oksytocyna, środki znieczulająco-otępiające etc.), pośpiech lekarzy i położnych, brak zainteresowania osobą rodzącej i nie zwracania uwagi na jej potrzeby, leżąca pozycja stosowana tylko wyłącznie dla wygody personelu, wreszcie cięcia cesarskie. Irena Chołuj dowodzi, że wiele „cesarek” odbywa się tak naprawdę z winy lekarzy, a nie dlatego, że są ku nim medyczne wskazania. To samo dotyczy powikłań i komplikacji porodowych. Tam, gdzie jest to przydatne, autorka posługuje się także ilustracjami.

Dlaczego warto tę książkę przeczytać? Przede wszystkim dlatego, że jest osadzona w polskich realiach. Gdy autorka opisuje sytuację panującą w naszej służbie zdrowia, to doskonale wiemy, że innej nie spotkamy. Po drugie dlatego, że daje wiarę – wiarę we własne siły, kobiecą intuicję i Matkę Naturę. Irena Chołuj głośno przeciwstawia się medykalizacji porodów, a walczy o przywrócenie kobiecie należnego jej miejsca, honoru i odpowiedniego traktowania – z szacunkiem i empatią. Walczy też o to, by kobieta mogła decydować o swoim ciele, otoczeniu, w jakim przychodzi na świat jej dziecko i o nim samym – najważniejszym. Wreszcie, autorka namawia do świadomego wyboru miejsca porodu. Nie musi to być dom, choć to miejsce, jako najbardziej przyjazne, intymne i bezpieczne, jest zdecydowanie faworyzowane. I nie ma się czemu dziwić…Wystarczy przeczytać kilka listów z końca książki, by wychwycić różnicę. Książka nie dość, że daje rzetelną wiedzę merytoryczną, to jeszcze opatrzona jest „swojskimi” fotografiami. „Swojskimi” dlatego, że zrobione są w polskich domach i przedstawiają zwyczajnych ludzi, a nie top modelki. Do tego opatrzone są pełnymi ciepła komentarzami.

Artykuł Książka – „Urodzić razem i naturalnie” pochodzi ze strony Dorota Fryc | Spotkania Położnicze.

Artykuł Badania prenatalne – kiedy i dlaczego należy je wykonać? pochodzi ze strony Dorota Fryc | Spotkania Położnicze.

Czy wiesz jak można określić odległość między guzami kulszowymi ? Opis tej czynności można znaleźć w książce Iny May Gaskin „Duchowe położnictwo”.

Wystarczy dłoń badającego zwiniętą w pięść przyłożyć pod spojenie łonowe kobiety (NIE WKŁADAMY DO POCHWY). Jeśli nasza pięść swobodnie mieści się pomiędzy kośćmi badanej kobiety to możemy domniemywać, że odległość pomiędzy guzami kulszowymi wynosi 8 lub więcej centymetrów.

Problem w zrozumieniu wynika czasami z nieróżnicowania dwóch struktur miednicy kostnej:

• kolców kulszowych oraz
• guzów kulszowych

Natomiast odległość między kolcami kulszowymi – czyli długość linii „0”, jest jednocześnie wymiarem poprzecznym płaszczyzny cieśni i wynosi 10,5 cm.

Jeśli odległość pomiędzy guzami kulszowymi jest prawidłowa – miednica nie jest ścieśniona w wymiarze poprzecznym, to ponownie możemy domniemywać, że i odległość pomiędzy kolcami kulszowymi jest prawidłowa. Wszystko to co powyżej jest badaniem i informacją dodatkową, pomagającą w kwalifikowaniu kobiety do porodu drogami natury i/lub do porodu w warunkach domowych.

Przy użyciu innych prostych narzędzi (min. Chwytów Leopolda) możemy określić występowanie lub brak dysproporcji matczyno – płodowej. Przy istniejących wątpliwościach należy pogłębić diagnostykę.

Artykuł Czy miednica kostna kobiety jest prawidłowa i co mają do tego guzy kulszowe? pochodzi ze strony Dorota Fryc | Spotkania Położnicze.

Jeśli jesteś przed kolejnym porodem, być może rodziłaś w szpitalu i miałaś podobne doświadczenia do moich, dlatego szukasz innego sposobu na przywitanie Twojego dziecka, niż zimna sala z masą obcych rąk i głosów. Uznałaś, że poród we własnym domu byłby doskonałą alternatywą, ale znów masz ogrom wątpliwości, bo chcesz, by dziecko urodziło się zdrowe i bez komplikacji, a Ty myślisz, że nie będziesz czuła się pewnie, gdy wokół Ciebie nie będzie lekarza, aparatury medycznej i całego sztabu ludzi. Ponieważ mam za sobą dwa porody, każde w innym miejscu, chciałam się z Tobą podzielić moim doświadczeniem.

Rok 2008, zimny, deszczowy wrzesień. Z mężem i grupą znajomych właśnie świętujemy zakończenie festiwalu teatralnego w pubie, gdy mnie odszedł czop śluzowy. Wsiadamy do samochodu i jedziemy do domu po torbę do szpitala. W drodze odeszły mi wody. Do szpitala dojeżdżamy ok. 1 w nocy, kiedy to mam już 9 cm rozwarcia, więc natychmiast ląduję na sali porodowej. Na tej sali jest okropnie zimno, bo choć za oknem już jesień, to w szpitalu nie zaczął się jeszcze sezon grzewczy. Położne pozwalają nam (mnie i mężowi) jeszcze chwilę potańczyć przy małym grzejniku elektrycznym, ale potem każą się położyć. Podłączają KTG. Czuję, że to urządzenie ciąży mi na brzuchu. Błagam, by choć na chwilę je odłączono, bym mogła swobodniej odetchnąć – na próżno. Wiedziałam, że pozycja leżąca jest najgorszą z możliwych, więc zapytałam, czy mogę ją zmienić: „Później, później…” – usłyszałam w odpowiedzi. Na chwilę mnie to uspokoiło. Nie miałam jeszcze świadomości, że to „Później” nigdy nie nastąpi. Skurcze się pojawiały i znikały, ale były jakby coraz słabsze. Gdy kazano mi przeć, okazywało się, że już nie ma po co…Ponieważ sytuacja się przedłużała, lekarz zaczął straszyć mnie cesarskim cięciem, a jedna z położnych postanowiła mnie do niego przygotować, goląc łono. Spytałam, czy to jest konieczne. „Tak!” – usłyszałam. Maszynka okazała się tępa, trwało to niemiłosiernie długo, w dodatku w trakcie skurczu…Cały czas było mi bardzo zimno, trzęsłam się jak galareta, a na moją prośbę, by mnie czymś przykryto, przyniesiono prześcieradło, które niewiele pomogło. Sytuacja stawała się dramatyczna – podano mi oksytocynę. Bez większego skutku. Dopiero mój mąż zauważył, że tak naprawdę to ja źle prę, że powinnam przyjąć inną pozycję, a nikt z personelu medycznego jakoś tego nie zarejestrował. To oraz słowa lekarza: „Bo będziemy musieli podziałać inaczej”, co oznaczało cesarkę, spowodowało, że urodziłam! Synka, pięknego synka. Była godzina 5:23. Gdy tylko go zobaczyłam, moją pierwszą myślą było: „Będę rodzić!” Lekarz stwierdził, że akcja porodowa mogła mi się opóźnić z powodu zimna panującego na porodówce, gdyż mogła mi się skurczyć macica. A ja wiem, że wiele winy za to ponosi leżąca pozycja i cała ta formalno-chłodna atmosfera. Potem nastąpiła cała zwyczajowa procedura: ważenie, mierzenie, szybkie odcięcie pępowiny (choć prosiłam, by jeszcze poczekać) i…rozdzielenie. Pojechałam do sali. I tam, gdy mąż już pojechał do domu, zostałam sama i poczułam ogromną pustkę w brzuchu: jak to? To nikt już tam nie „mieszka”? W bólu, samotności i z takimi myślami leżałam aż do godziny 17, kiedy to na moją prośbę przywieziono mi synka. Spytałam, dlaczego tak długo. „Skoro się nie domaga…” No, a ja? Czy ja się nie liczę? Od zmysłów odchodziłam przez te 12 godzin, nie wiedząc, co się dzieje z moim Maleństwem…

Rok 2010, maj. Nauczona doświadczeniem szpitalnym, w którym wszystko odbyło się nie tak, jakbym sobie tego życzyła, zawczasu zaplanowałam poród w domu. Miałam oczywiście wątpliwości, które ma każdy: co się robi w przypadku komplikacji przy porodzie? Czy zdążymy wtedy pojechać do szpitala? Czy dam radę? Czy położna sprosta zadaniu? Etc. Przeczytałam piękną książkę Ireny Chołuj „Urodzić razem i naturalnie”, po której uwierzyłam we własne siły, w odwieczną naturę kobiety stworzoną do rodzenia i utwierdziłam się w przekonaniu, że podjęłam słuszną decyzję. Skurcze rozpoczęły się około 3 w nocy. Chwilę jeszcze odczekałam, by nabrać pewności, że to JUŻ. Obudziłam męża, przed 4 zadzwoniłam do p. Doroty Fryc – położnej. Przyjechała przed 5 wraz ze swoją studentką położnictwa. Badanie wykazało…pełne rozwarcie! Zaczęliśmy przygotowania do porodu (moje przerywane skurczami, które najlepiej mi się przeżywało, opierając się o łóżeczko dziecięce): położenie farby malarskiej, przygotowanie wszystkich niezbędnych przedmiotów, w tym stołka porodowego; część rzeczy trzeba było wyjąć z torby przygotowanej do szpitala „na wszelki wypadek”. W spokoju, przy ulubionej muzyce, w przytłumionym świetle, a przede wszystkim w intymnej, domowej atmosferze znosiłam skurcze, o których myślałam, że „Każdy przybliża mnie do finału” (to słowa ze wspomnianej książki). Nikt mnie nie popędzał, nikt nie kazał mi niczego robić, czego bym nie chciała. W ogromnym spokoju wszyscy czekaliśmy na najważniejszy moment, mąż cały czas był przy mnie i sama jego obecność wystarczała, bym czuła się bezpiecznie. Chwilę posiedziałam na stołku porodowym, ale tak naprawdę marzyłam o porodzie w wodzie. Mąż zaczął napuszczać wodę do wanny. Położna poradziła, bym wstała i pokręciła nieco biodrami. Uczyniłam to i…nie zdążyłam dojść do łazienki. Kucnęłam przy łóżku i urodziłam córkę! Malutką istotę, którą natychmiast przytuliłam do piersi. Leżałyśmy tak sobie długo, aż urodziłam łożysko i pępowina przestała tętnić. Wtedy mąż ją uroczyście przeciął. Po ważeniu, mierzeniu, zaopatrzeniu pępka pierwszym ubieraniem zajął się dumny tata, a mną zajęła się położna i przyszła położna. Po śniadaniu i wyjściu pań, rodzinnie ułożyliśmy się w łóżku, podziwialiśmy owoc naszej miłości i upajaliśmy się spokojem, jaki trwał w ten piątkowy poranek. Od razu wiedziałam, że jeśli zdecyduję się na trzecie dziecko, to znów urodzę je w domu w asyście p. Doroty, od której usłyszałam jakże cudne słowa: „Pięknie urodziłaś!” I czułam, że jest to prawda i że właśnie tak poród powinien wyglądać.

Opisałam tutaj dwa porody, których doświadczyłam niedawno w niewielkim odstępie czasu, więc wspomnienia są nadal silne i wyraziste. Po pierwszym czuję pewien żal, po drugim radość i satysfakcję. Nie namawiam nikogo do porodu w domu. Do tego trzeba być całkowicie przekonanym. Pragnę tylko zwrócić uwagę na różnicę i na to, jak ważny jest wybór miejsca, który powinien być dokonany świadomie. Wierzmy, Kobiety, we własne siły, bo szpital jest stosunkowo młodą instytucją, a od tysięcy lat kobiety rodziły w miejscach, które same uważały za najbardziej odpowiednie, kierując się instynktem. Gdy ktoś mi mówi, że jestem odważna, skoro zdecydowałam się rodzić w domu, ja odpowiadam, że odwagę trzeba mieć, by udać się do szpitala.

Życzę siły wewnętrznej i radosnego doświadczania cudu rodzenia się Człowieka.

autor: Agata Hołubowska

Artykuł List-manifest do kobiet w ciąży pochodzi ze strony Dorota Fryc | Spotkania Położnicze.